Country of smarts or the opportunists…?

Шустрый – which google translates as nimble is the word we call the ones who find their place in life quick and smooth. Who collects dividends in every situation, keeps silent when needed, does a step ahead when there is an opportunity.

Well, I find nothing wrong in the desire or demand to have successful future but I can’t understand how possible to live a life when and where you always, literary always counting, competing, collecting…

When, every time you see someone, your brain works only towards the benefit, the interest you might have in the friendship, etc.

However, the worst expression of this “smartness” are those small opportunistic activities like cutting the road while driving, when you walk on the sidewalk and don’t give a way, when someone greets you with a smile but you don’t as you save your emotions.

Waiting in a line, oh come on, are you so stupid? Buying a bread? Choosing the best one, asking the saleswoman million times to show all the breads on the shelf and then making your mind. I was a baker, I tell you, all the breads being baked from the same batch and no difference in the taste if one side is slightly less baked or not.

Please, people, tell me, is it the same everywhere? Every nation is like this? That short sighted benefit oriented behaviors everywhere and all the time? Teaching this to your kids, grandchildren since the cradle? Why? Come on, when you are going to enjoy the life?

Do you think I’m whining because I’m not fitting into this society? Maybe, maybe I’m a looser, but, damn I’m happy, I live my life happy. Even if I don’t have anything now I don’t have also anything to regret and I’m not talking about so much fantastic memories I have collected in my life.

Very often I think of that, why shall I live here, why shall I get into this unhealthy competition of the show off and emptiness? Is this the civilization I want to be associated with? Just I know that wherever I go there will be something major which I won’t like and this is at least my country and if I strive to change something it will be for my homeland.

I know, it sounds very romantic, its all about my patience, lets see how long I will survive…

 

Բնավորության մասին

IMG_6933

Սա մեր գրապահարանն է, այսինքն պապիս ու տատիս տան: Չգիտեմ, երբ են առել, իմ ողջ գիտակցական կյանքում այս պահարանը գորյություն ունի: Ներքևի մասում՝ ուր փայտյա դռներն են, միշտ պահվել են փաստաթղթեր և նկարներ:

Էս դռներն ունեն կապրիզներ: Աջակողմյանը բռնակ ունի, նաև շատ սահուն և հեշտությամբ է շարժվում, ինչը չես ասի ձախակողմյանի մասին: Հերիք չի բռնակը կոտրված է՝ իմ ողջ գիտակցական կյանքում այդպես է եղել, նաև ահավոր դժվար է շարժվում: Ամեն անգամ նայելով էս դռանը՝ հիշում եմ, թե ինչպես էր տատս ինձ ուղարկում ալբոմները բերելու, ինչպես էի ես մի կերպ հարվածելով բացում այն, և ինչպես էի, մատներս ցավացնելով, մի կերպ փակում: Անգամ հիմա եմ հիշում մատներիս ցավը:

Բայց հարցը միայն էս գրապահարանի մասին չէ, հետաքրքիր է, որ ամեն իր ունի իր բնավորությունը ամեն դուռ կողպելու իր սամթը, ամեն ծորակ բացելու իր ձևը, ամեն մեքենա իր ՙՙկոնուսի՚՚ թուլությունը:

Մտածում ես, որ ախր փայտ է, մետաղ, ռետին, էլ չգիտեմ ինչ, պետք է բացարձակ նույն կերպով աշխատեն, արի ու տես, որ ո՛չ, անգամ իրերն ունեն իրենց բնավորությունը:

Ամենաանտանելին երբ նոր տեղ ես գնում կարճ ժամանակով,  և մինչ հարմարվում ես ցնցուղի՝ տաք և սառը ջրերի համադրությանը մեկնելուդ ժամանակն է գալիս:

 

Ստեփանը, սինին և սոցիալիզմը…

Այս պատմությունը ես քանի՞-քանի անգամ եմ լսել, ու երբեք չի տեղավորվել իմ ,,վառ,, երևակայության մեջ անգամ, թե ի՞նչպես էր հնարավոր, զուտ ֆիզիկապես, ի՞նչպես…

Ուրմեն, գրեթե ,,լինում է չի լինում,, պատմություն է մորս՝ հորական պապի՝ Ստեփանի մասին:

IMG_6615

Ասում են, որ եղել է բարձր կոչման սպա թուրքական բանակում, բայց երբ հասկացել է, որ հայերին կոտորում են վերցրել է ընտանիքը և փախել: Պապս պատմում էր, որ մի կերպ են ճողոպրել, քանի որ, փաստացի, Ստեփանը դասալիք է եղել և միանգամից մահապատիժ էր հասնում իրեն: Երբ գնացել են նավահանգիստ, մեծ հերթ է եղել և պատմում էր, որ հանձնարարել է բոլորին /չգիտեմ այդ ժամանակ քանի երեխա է ունեցել/ գետնին սողալով առաջ գնալ, որ կարողանան հերթի մեջ առաջ գնալ:

Ճիշտն ասած, այս պահը պապս հատուկ էր նշում, իրեն հատուկ միամտությամբ ամեն անգամ պատմելուց կհարցներ. ,,Իսկ գիտեք՝ ի՞՞նչ յուրահատուկ ելք է գտել հայրս,,: Դե մենք պապանձվում էինք, մի րոպե մտածում, մեկ էլ ինքը աչքերը փայլեցնելով կասեր. ,,Սողալով են անցել, սողալով: Հիանալի միտք է չէ՞,,: Անկեղծ ասած, մինչև հիմա չեմ հասկանում դրա ,,հիանալի,, պահը որն է: Երևի ես միշտ ձանձրալի մեկն եմ եղել, անգամ մանուկ ժամանակ:

IMG_6617

Այնուամենայնիվ, հետաքրքիր է նաև, որ հետը փախցրել է այս լատունե սինին: Այ այստեղ է, որ հետաքրքիր է դառնում. պապիս պատմելով այս սինին կապված է եղել Ստեփանի փորին: Գրողը տանի, էս ի՞նչ փոր է ունեցել էս մարդը: Մինչը հիմա չեմ կարողանում պատկերացնել, երևակայական համադրել Ստեփանի մարմնի և սինու չափերը: Ինչևէ, փաստն այն է, որ սինին հաջողությամբ տարել է Հունաստան և այնտեղից էլ ,երբ հայրենադարձվել են, տեղափոխել է Հայաստան:

1948թ-ին Ստեփանը ևս տրվում է Ստալինի կոչերին /երևի իր միակ միամիտ քայլը ողջ կյանքում/ և հայրենադարձվում Հայաստանի Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետություն: Սոցիալիստական բառն այստեղ շաաատ կարևոր է, քանի որ ղումարբազ և քեֆչի Ստեփանի համար դա ընդհանրապես անհամադրելի է եղել: Նա երբեք էլ չի ապրել սոցիալիզմով, երբեք էլ չի աշխատել հանուն հանրային շահի:

Պարզվում է, որ Շահումյան թաղամասում՝ ուր նրան մի կտոր անապատային հողատարածք են տրամադրել, տուն է կառուցել: Կարևորը, որ այդ տունը նկուղ է ունեցել, ուր Ստեփանս անձնական բիզնեսով է զբաղվել: Գորգագործական փոքրիկ արհեստանոց է ունեցել, բավականին հաջող ձեռնարկություն, սակայն երբ գիշերը աշխատողները գնացել են, այս տարածքն օգտագործվել է թաղի մյուս ախպար եղբայրների հետ խաղերի և գինարբուքների համար: Դե չասեմ, թե որքան էր տատս բողոքում իր սկեսրայրից և ինչպիսի ածականներով հիշում:

Սինին մինչ հիմա կա և ամեն անգամ նայելուց մտածում եմ, թե Ստեփանն ի՞նչ փոր է ունեցել….

 

Գեղարվեստական գրականություն- մեր դժբախտության պատճառը՞

Գրականությունն արտահայտչամիջոց է՝ տարբեր մարդկանց համար, տարբեր պատճառներով, խնդիրներով կամ էմոցիաներով, սակայն ի՞նչպես է այն ազդում իր ռեցեպիենտի վրա, ի՞նչ ազդեցություն է ունենում ընթերցողի մոտ:

Իմ ընթերցանության ընթացքում պարզել եմ, որ այն հնարավորինս զարգացնում է իմ երևակայությունը: Այն բոլոր պատկերները, մարդիկ, դետալները, եղանակն ու լանդշաֆտը՝ որոնք գրողները ներկայացնում են իրենց պատմություններում, իրենք տեսնում են իրենց աչքերով, իրենց գույներո՛վ, երանգներո՛վ, պայծառությա՛մբ, մառախուղի խտությա՛մբ կամ համբույրի բույրո՛վ, սակայն… սակայն, կարդացողս այս ամենն արտահայտում եմ իմ փորձով, իմ մանկության փողոցների լայնքո՜վ, ասֆալտի փոսերո՜վ, մեր անտառի կանաչո՜վ, իմ ճանաչած կանանց կրքո՜վ և այլն… Իսկ այն վայրերում ուր չեմ եղել, այն մարդկանց, որ չեմ ճանաչում, ապա այստեղ ես ազատ եմ, այդ գիրն այլևս ուժ չունի սահմանափակելու մտքի ճախրանքը:

Միշտ զարմացել եմ, թե ի՞նչպես են այդ մարդիկ կարողանում այդքան նրբորեն ներկայացնել զգացմունքներն ու զգացողությունները, այդ խիստ վերացական երևույթները վերբեռնել դեպի կարդացողը, որ անգամ սեփական ընկալմամբ միևնույն է այն պարուրում է նաև քեզ, գրկում և կլանում է իր սև ու սպիտակ գրի մեջ կարծես կախարդական ինչ որ կոդավորում, որը ոչ մի համակարգչային գիտակ չի կարող ապակոդավորել:

Բայց, գեղարվեստական գրականության հենց այդ գրավչությունն ու հրապուրանքը միգուցե մեր դժբախտությունն է, բոլոր տխրությունների, անհաջողությունների պատճառը, գլոբալ տաքացումից մինչ անապատացում և աղքատություն: Այո՛, կարող է խիստ կատեգորիկ հնչել, ի՞նչ կապ ունի գրականությունը համամոլորակային աղետների հետ… ասե՛մ… ամենաուղիղ!

Վերցնենք միայն երկու բաժին՝ գիտաֆանտաստիկ և ռոմանս:

Գիտաֆանտաստիկ – լսե՛ք, ո՞վ է զարգացնում տեխնոլոգիաները, խնդրում եմ, միայն թե չասեք բիզնեսմենները: Սրանք բացի փող հաշվելուց ուրիշ ոչինչ չգիտեն: Ո՛չ, երազողները, նրանք ովքեր երբեք ոչ մի շրջանակների ու կարծրատիպերի մեջ չեն սահմանափակվում: Այո, զգում եք չէ, որ մենք տալիս ենք գրողին համարժեք սահմանում: Այո՛, երազելու հետ մեկտեղ նրանք կարողանում են նաև արտահայտել իրենց երազանքը, այն հասցնել իրենց կարդացողին, այո՛, այն հիմար բիզնեսմենին, ով մեծ ու չաղ բանկային հաշվեհամար ունի, որ նրա երազած խենթությունն իրականացնի:

Իմ ընկեր և բարեկամ Լուսինե Վարդանյանն ինձ մի օր՝ հեռավոր 2014-ին ասաց, որ 2001: A Space Odyssey ֆիլմում որը նկարվել է 1968-ին Սթենլի Կուբրիկը (Stanley Kubrick) տվել է առաջին պլանշետի պրոտոտիպը: Դե բնականաբար Լուսինեն ճիշտ էր /թրենդային՝ ես սխալվեցի արտահայտությունը չեմ անի/ և այո՛, Կուբրիկը՝ Սթիվ Ջոբսին տրամադրել էր ստեղծել այդ տափակ և բարակ էկրանը՝ որով բացի ձվածեղ եփելը ինչ ուզես կանես:

Հիմա… ո՞րն է սրա դժբախտությունը, կամ ի՞նչպես է այս ամենը ազդում բնության և բնակչության վրա: Ամենաուղղիղ և ամինջական իմաստներով: Ու՛մ հայտնի չէ, թե ի՞նչպես են գործում համամոլորակային կորպորացիաները, ու՛մ հայտնի չէ, թե ի՞նչերի են պատրաստ նրանք՝ որպեսզի բավարարեն իրենց՝ առաջինը լինելու տենդը, երբ նրանք տեսնում են ինչ որ գերազանց իդեա, ինչպես օրինակ հենց սմարթֆոններն ու պլանշետներն են: Դրանցից առաջացած թափոններն ու մարդկային ռեսուրսի շահագործման չափերն անչափելի են: Թե ի՞նչ ենք մենք հնձելու, երբ ցանում ենք այս ամենը դեռ չգիտենք:

Ռոմանս – Քանի՞-քանիսն են կարդացել սիրային գեղարվեստական գլուխգործոցները և երազել իրենց արքայազների/արքայադստրերի մասին: Քանի՞-քանիսն են պատկերացրել իրենց սերը անշահախնդիր, անշեջ, պատրաստ զոհվելու և զոհաբերելու հանուն սիրելիի՝ ինչպես օրինակ Մարգո Թագուհում, կամ Ռոմեո և Ջուլիետում:

Իսկ հիմա, քանի՞-քանիսն են այդ ամենն իրականում ապրել: Հարգելինե՛րս, սիրելինե՛րս, սա խաբկանք է, չկան այդ գրքային, ռոմանտիկ սիրո նախադեպերը: Այո՛, սրանք մեր սիրելի գրողների երևակայության արդյունքներն են, ովքեր թունավորել են մեր գիտակցությունն ու ենթագիտակցությունը իրենց բոլոր մակարդակներով: Այնպե՛ս, որ ամեն մի հարաբերություն սկսելուց մենք փորձում ենք տեսնել ինչ որ հրաշք, պատկերացնել ինչպես հոլիվուդյան ֆիլմում, բայց… բայց մենք այնտեղ չենք, և պետք էլ չի որ լինենք: Իսկ ի՞նչու ոչ ոք չի տեսնում սովորական ռամիկի ամուսնական պատմությունը որպես գլուխգործոց, որպես գերագույն սիրո դրսևորում, ռոմանտիզմ չկա, չէ՞: Այո, առօրյա պրոբլեմներն ու անհամրամրությունները ռոմանտիկ չեն, դա սիրո համար չէ, այն պետք է միշտ նուրբ լինի, քնքուշ, ֆլիրտող, գրկող, համբուրող, և այլն, և այլն: Անկեղծ, քանի՞-քանիսն են այսպես մտածել և մտածում և քանի՞-քանիսի մոտ է այն իրապես գործում:

Գիտե՛մ, որ խիստ գորշ տիրույթում եմ բանավիճում և, եթե կարդաք մինչ այս, ապա միգուցե և քննադատեք, բայց… սա իմ կարծիքն է:

Հ.Գ. Ի դեպ, 17 տարեկանում սիրահարվել էի այնպես, որ համալսարանից դուրս մնացի: Գլուխս կորցրել էի, չէի կարողանում կենտրոնանալ, դասերս լրիվ աչքաթող էի արել և արդյունքում բոլոր քննություններս ձախողեցի: Օ՜՜, ինչպիսի՜՜ ռոմանտիզմ, միգուցե, կասեք դուք: Ե՞ս, ես համարում եմ, որ հիմարություն էր: Այո, գեղեցիկ է հնչում, բայց միայն ՙՙհնչում՚՚….

Հ.Գ. Եթե կան քերականական սխալներ, ապա ներողություն եմ խնդրում: Ի՞նչու ՙՙեթե՚՚, զուտ անմեղության կանխավարկածից ելնելով, քանի որ, եթե իմանայի ապա կուղղեի, բնականաբար չգիտեմ 🙂

Blog with the accent…

img_3872.jpgI am Gevorg Babayan, from Armenia, born in 1982…

I am starting this blog to express and share all the thoughts, emotions and memories collected throughout the fall of Soviet Union, the ugly and grey 1990s which like a ghost surrounded us, we didnt ask, we didnt know but they were there…

Periods when people changed, degraded and mutated as you never can imagine, no one believed but it was reality. People who never killed an ant could kill other humans, people who were high level of intellectuals made the most harm to their co-patriots, to their beloved country.

No gender and no age was considered, it was pure survival, this might sound even surreal, like from a book but look at me, look at my country, we exist, we survived however there is a lot to fix yet.

I know that my English is not perfect and there will be many grammar errors but allow me to express my thoughts as they are, let me tell you my story with my accent…

With Love!