My violin teacher…

I played violin, even graduated the school. Do I play now? Of course not, Im not that smart anymore….

However, those were interesting years and definitely a memorable experience.

We had the violin teacher, young lady, from the capital. She was a white skin, beautiful, I can remember she was not that tall, round face, short hair which she was dying mix colors like brown and blond together.

She had the same perfume always, any time she would enter the room the fragrance would fill the room and hit our noses, enchant and charm us to follow her every move.

Her hands were soft, no, very soft, her fingers were not that long as you would predict for a violin player but…. she was moving those so smooth and fast and making that sweet music out of my instrument which never-ever played properly with me!

Yeah, you can say, I was in love with her, totally…

I had hope, I really had hope one day I will confess her. Did I tell you I was only 7 back then? But… before I was thinking how and what, which took of course couple of months, if not a year, she got a partner. That monster accordion teacher. He had that blue car Moskvich which was pimped-out but still ugly, ufff…

They started to date actively, the guy would finish his lessons as quick as possible and come down (his classroom was on the second floor and ours on the first) to see her. Apparently I was a good student and my teacher would schedule me the last so she would have more time to practice with me. Would she? Of course not. That guy would come in, they would ask me to go out and play for a while and what was happening inside was just plots of my imagination.

Actually, once I couldnt help myself and started to look through the key hole, I love soviet time door locks, providing proper observation lens. At some point they figured out that someone is staring at them and stuck a piece of a napkin into it. They finished their fun, I was let in, angry, nooo furious but showing like nothing happened, they were unhappy, actually the guy, but couldnt say anything, who would argue with a 7 years old? 🙂

All the other times the schedule was repeated. All the time I would get into the classroom and that piece of the napkin would be laying on the top of the piano to remind me about my lost love and failed attempt of seeing them making out.

I remember that every time going home I would curse them, would be so angry as I was so late to go home, it was getting cold, I was hungry, havent done my homework, ah what a disaster.

A year later our teacher got married and left Armenia, fortunately not with that guy 🙂

Why I remember all this? Just today I saw the director of our school after 30 years, pure coincidence. He said that he is in touch with my teacher and she is Yerevan now. Gosh, I might see her again.

Am I going to tell her all this? Of course!!!

Բնավորության մասին

IMG_6933

Սա մեր գրապահարանն է, այսինքն պապիս ու տատիս տան: Չգիտեմ, երբ են առել, իմ ողջ գիտակցական կյանքում այս պահարանը գորյություն ունի: Ներքևի մասում՝ ուր փայտյա դռներն են, միշտ պահվել են փաստաթղթեր և նկարներ:

Էս դռներն ունեն կապրիզներ: Աջակողմյանը բռնակ ունի, նաև շատ սահուն և հեշտությամբ է շարժվում, ինչը չես ասի ձախակողմյանի մասին: Հերիք չի բռնակը կոտրված է՝ իմ ողջ գիտակցական կյանքում այդպես է եղել, նաև ահավոր դժվար է շարժվում: Ամեն անգամ նայելով էս դռանը՝ հիշում եմ, թե ինչպես էր տատս ինձ ուղարկում ալբոմները բերելու, ինչպես էի ես մի կերպ հարվածելով բացում այն, և ինչպես էի, մատներս ցավացնելով, մի կերպ փակում: Անգամ հիմա եմ հիշում մատներիս ցավը:

Բայց հարցը միայն էս գրապահարանի մասին չէ, հետաքրքիր է, որ ամեն իր ունի իր բնավորությունը ամեն դուռ կողպելու իր սամթը, ամեն ծորակ բացելու իր ձևը, ամեն մեքենա իր ՙՙկոնուսի՚՚ թուլությունը:

Մտածում ես, որ ախր փայտ է, մետաղ, ռետին, էլ չգիտեմ ինչ, պետք է բացարձակ նույն կերպով աշխատեն, արի ու տես, որ ո՛չ, անգամ իրերն ունեն իրենց բնավորությունը:

Ամենաանտանելին երբ նոր տեղ ես գնում կարճ ժամանակով,  և մինչ հարմարվում ես ցնցուղի՝ տաք և սառը ջրերի համադրությանը մեկնելուդ ժամանակն է գալիս:

 

Ստեփանը, սինին և սոցիալիզմը…

Այս պատմությունը ես քանի՞-քանի անգամ եմ լսել, ու երբեք չի տեղավորվել իմ ,,վառ,, երևակայության մեջ անգամ, թե ի՞նչպես էր հնարավոր, զուտ ֆիզիկապես, ի՞նչպես…

Ուրմեն, գրեթե ,,լինում է չի լինում,, պատմություն է մորս՝ հորական պապի՝ Ստեփանի մասին:

IMG_6615

Ասում են, որ եղել է բարձր կոչման սպա թուրքական բանակում, բայց երբ հասկացել է, որ հայերին կոտորում են վերցրել է ընտանիքը և փախել: Պապս պատմում էր, որ մի կերպ են ճողոպրել, քանի որ, փաստացի, Ստեփանը դասալիք է եղել և միանգամից մահապատիժ էր հասնում իրեն: Երբ գնացել են նավահանգիստ, մեծ հերթ է եղել և պատմում էր, որ հանձնարարել է բոլորին /չգիտեմ այդ ժամանակ քանի երեխա է ունեցել/ գետնին սողալով առաջ գնալ, որ կարողանան հերթի մեջ առաջ գնալ:

Ճիշտն ասած, այս պահը պապս հատուկ էր նշում, իրեն հատուկ միամտությամբ ամեն անգամ պատմելուց կհարցներ. ,,Իսկ գիտեք՝ ի՞՞նչ յուրահատուկ ելք է գտել հայրս,,: Դե մենք պապանձվում էինք, մի րոպե մտածում, մեկ էլ ինքը աչքերը փայլեցնելով կասեր. ,,Սողալով են անցել, սողալով: Հիանալի միտք է չէ՞,,: Անկեղծ ասած, մինչև հիմա չեմ հասկանում դրա ,,հիանալի,, պահը որն է: Երևի ես միշտ ձանձրալի մեկն եմ եղել, անգամ մանուկ ժամանակ:

IMG_6617

Այնուամենայնիվ, հետաքրքիր է նաև, որ հետը փախցրել է այս լատունե սինին: Այ այստեղ է, որ հետաքրքիր է դառնում. պապիս պատմելով այս սինին կապված է եղել Ստեփանի փորին: Գրողը տանի, էս ի՞նչ փոր է ունեցել էս մարդը: Մինչը հիմա չեմ կարողանում պատկերացնել, երևակայական համադրել Ստեփանի մարմնի և սինու չափերը: Ինչևէ, փաստն այն է, որ սինին հաջողությամբ տարել է Հունաստան և այնտեղից էլ ,երբ հայրենադարձվել են, տեղափոխել է Հայաստան:

1948թ-ին Ստեփանը ևս տրվում է Ստալինի կոչերին /երևի իր միակ միամիտ քայլը ողջ կյանքում/ և հայրենադարձվում Հայաստանի Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետություն: Սոցիալիստական բառն այստեղ շաաատ կարևոր է, քանի որ ղումարբազ և քեֆչի Ստեփանի համար դա ընդհանրապես անհամադրելի է եղել: Նա երբեք էլ չի ապրել սոցիալիզմով, երբեք էլ չի աշխատել հանուն հանրային շահի:

Պարզվում է, որ Շահումյան թաղամասում՝ ուր նրան մի կտոր անապատային հողատարածք են տրամադրել, տուն է կառուցել: Կարևորը, որ այդ տունը նկուղ է ունեցել, ուր Ստեփանս անձնական բիզնեսով է զբաղվել: Գորգագործական փոքրիկ արհեստանոց է ունեցել, բավականին հաջող ձեռնարկություն, սակայն երբ գիշերը աշխատողները գնացել են, այս տարածքն օգտագործվել է թաղի մյուս ախպար եղբայրների հետ խաղերի և գինարբուքների համար: Դե չասեմ, թե որքան էր տատս բողոքում իր սկեսրայրից և ինչպիսի ածականներով հիշում:

Սինին մինչ հիմա կա և ամեն անգամ նայելուց մտածում եմ, թե Ստեփանն ի՞նչ փոր է ունեցել….

 

Blog with the accent…

img_3872.jpgI am Gevorg Babayan, from Armenia, born in 1982…

I am starting this blog to express and share all the thoughts, emotions and memories collected throughout the fall of Soviet Union, the ugly and grey 1990s which like a ghost surrounded us, we didnt ask, we didnt know but they were there…

Periods when people changed, degraded and mutated as you never can imagine, no one believed but it was reality. People who never killed an ant could kill other humans, people who were high level of intellectuals made the most harm to their co-patriots, to their beloved country.

No gender and no age was considered, it was pure survival, this might sound even surreal, like from a book but look at me, look at my country, we exist, we survived however there is a lot to fix yet.

I know that my English is not perfect and there will be many grammar errors but allow me to express my thoughts as they are, let me tell you my story with my accent…

With Love!